Soms denk ik weleens terug aan de tijd dat ik zelf zo’n 10 jaar was. Alles leek gewoon gemoedelijker er waren nog niet zoveel technische uitvindingen gedaan. Het leek wel of er geen haast was.

Elke week op zaterdag ging de hele familie naar Oma en Opa, vaste prik. Onder het genot van een kopje koffie of thee en voor de kinderen een glaasje prik werden de gang van zaken in de familie met elkaar doorgenomen . Het hoogtepunt voor mij was het kaneelbeschuitje dat ik van mijn oma kreeg en en ze een goede bui had wel twee. En als we naar huis gingen kregen alle kinderen aan het eind van de maand een glimmende rijksdaalder die we moesten sparen voor later. Volgens mij is daar nooit iets van terecht gekomen.

Ik kwam ook door de week bij mijn oma en opa en op vrijdag was het feest voor mij want dan had mijn opa scharretjes gekocht op de  markt en dan ging hij deze bakken. In het kleine keukentje had hij op de grond kranten uitgespreid en daarop een primus neergezet.  Hij had daar spiritus in gedaan en dan werd het apparaat opgepompt zodat de vloeistof onder druk en met een sissend geluid verneveld werd waarna de vlam erin ging. Daarboven werden in een grote koekenpan de scharretjes gebakken. De keuken stond altijd vol van de stoom maar hij wist het toch altijd voor elkaar te krijgen dat je de volgende dag de lucht van gebakken vis niet meer rook.

S ‘avonds kreeg ik dan bij mijn brood een scharretje want zo zei mijn opa, als ze koud zijn dan zijn ze op het lekkerst, en vandaag de dag eet ik mijn gebakken visje altijd nog het liefst op deze manier.

Mijn oma en opa hadden in die tijd radio distributie dat bestond uit een luidspreker zo’n modern vierkant metalen kast met en aan de voorkant een geribbelde koperkleurige plaat. Aan de muur hing een knop met daarop cijfers en die kon je dan draaien en dan kreeg je steeds een andere zender te horen. Je had toen slechts keuze uit 4 stations. Op een dag zat ik, want radio’s en muziek hadden toen al mijn belangstelling, te draaien en wij hoorden een cabaretier in een de Engelse taal zijn zegje doen. Na een paar kwinkslagen ging het publiek, het was een live opname, te applaudisseren, waarop mijn Oma verontwaardigd riep: Begrijp je dat nou , ze kunnen hem niet eens verstaan en toch klappen ze voor hem.

Het is altijd mijn liefste Oma geweest.